وقتي از خونه زدم بيرون، هوا ابري بود. صبح زود. ماشين نداشتم. با تاكسي خودمو رسوندم اتوبان پارك وي، دم پمپ بنزين. همون خيابوني كه ميره طرف توچال. يادمه كه سوار اتوبوس زرد شدم. خلوت خلوت بود. نشستم رو يكي از صندليا. اتوبوس نگه داشت دم در ورودي صداو سيما كه باز ميشه توي اتوبان. پياده شدم. بارون شد برف. برف سفيد درشت درشت. تند شد. تند شد. تند شد. آي مي باريد. وقتي از اينور اتوبان رفتم اونور دمِ پمپ بنزين ايستادم كه تاكسي بياد منو ببره توچال كه سوار تله كابين بشم، پشيمون شدم. گفتم ولش كن. تو اين برف نرَم بهتره. علي هم تو خونه تنهاس. يه روز باهم ميريم. و برگشتم...

--------------

عجب خوابي ديدم ديشب. طي اين چند وقت كه ميرم توچال؛ هيچ وقت نشده فقط براي سوار شدن تله كابين رفته باشم. تو روزاي آينده قراره علي رو ببرم كه با هم سوار شيم بريم تا ايستگاه هفت. چون ايستگاه هفت رو تا حالا نديدم. از ايستگاه پنج بالاتر نرفتم. بعد هم با تله كابين برگشتم. ولي حالا چطور شده كه اينطور وسط تابستون برف گرفته بود، نميدونم. خدا خير كنه.

--------------

اين روزا، روزاي عصبانيت هاي هشت ريشتري محمده. به خودم بيشتر ميرسم. كاراي خونه خيلي معمولي؛ فقط طوري كه به سلامتي خودم و علي صدمه وارد نشه؛ براي خودم لباساي رنگارنگ خريدم؛ يه مقدار طلا... براي علي فقط غذا درست مي كنم ـچون در سن رشده- و به وظايف مادريم سعي مي كنم مثل گذشته، خوب بپردازم. خودمم كه بيشتر گياه خواري...

اعصاب محمد كاملاً به هم ريخته. تلفن زنگ ميزنه، جواب نميدم. به مهمانياي فك و فاميل و دوست و آشناش نميرم. با يه خانومي كه چند سال پيش سالي يكي دوبار ميومد خونه و ديوار تميز كرد، هماهنگ كردم كه دو هفته يه بار بياد خونه تميز كنه. دو سه سالي ميشد كه نميذاشت كارگر بياد. منم ديگه از دست و پا و كمر افتادم. مرتب به مامانم و خواهرا سر مي زنم. كاري كه قبلاً گاهي ماهي يه بار دو ماهي يه بار انجام مي دادم. مرتب، كتاب مي خونم. با علي بازي مي كنم. مي برمش اين ور و اون ور. خلاصه در سكوت، اعصابش به هم ريخته. بساط لواشك درست كردن و ترشي آلبالو و ذغال اخته وآلو خشك كردن و غوره غوره درست كردن و اينام كه تعطيل!!! عادت داره كه هميشه رنگين ترين سفره ها پيش روش باشه؛ بهترين غذاها رو با بهترين تزئينات ببره شركت تا به دوستاش پُز بده؛ پيش فك و فاميل و دوست و آشنا قيافه بگيره... حالا كه همه جا تنها يا با علي ميره؛ وقتي همه ازش مي پرسن چرا خانمت نيومده؛ وقتي خواهراش ميگن اگه خواستي بيايي خونمون، بدون خانمت نيا؛ وقتي يه خواهر ديگه ش ميگه خانمت آدم آداب دونيه، چرا به مهموني تولد دختر من نيومده، حتماً تو بهش نگفتي... خلاصه؛ براي آدمي كه به قول خودش، هميشه و همه جا دوست داشت و دوست داره كه زنش و فرزندشو جلوي ديگران "دربياره" و نگاه آدما خيلي براش مهمه؛ همين بس كه با دوستي كه به خونه آورده بود فقط يك سلام عليك ساده انجام دادم و محمد و دوستش و علي با هم رفتند بيرون، شام چلوكباب خوردند...

انتظار نداره؛ بدعادت شده؛ شايدم تقصير خودمه؛ فكر كردم اينا وظيفمه. هميشه به خاطر اينكه چرا فلان حرف پدرمو گوش ندادم؛ چرا مامانم سر فلان هزينه با پدرم بحث كرد؛ خودمو شماتت مي كردم. از بس كه فقدانش اذيتم كرده بود. دلم مي خواست هيچ وقت از پدر فرزندم، انتظار خاصي نداشته باشم. فقط مهرباني كنم و مهرباني ببينم. تا جايي كه ميشه راضي نگهش دارم. نميدونستم وقتي هميشه محبت كني، ديگه به چشم نميايي. ديروز با خودم مي گفتم همه مردم دنيا تلاش مي كنند كه ساده باشند، مهربان باشند، دروغ نگن، تكبر نداشته باشن؛ من دارم تمرين مي كنم كه به بقيه محل نذارم. خودخواه باشم. صادق نباشم. اينجا ديگه كجاست خدايا!

ديشب، بي دليل هرچي بدوبيراه از دهنش دراومد به خانواده من از برادر و پدر مرده ام تا مادر و خواهر و بقيه اعضا گفت. گفت؛ گفت؛ گفت... تلويزيون، روي يكي از كانالاي اسپرت ماهواره بود. ملت اومدن و رفتن و مسابقه دادن و برنده شدن و بازنده شدن و مدال گرفتن و اشك ريختن و شادي كردن و پرچم كشورا بالا رفت و پايين اومد؛ هنوز داشت حرفاي صد تا يه غاز مي زد... طي اين مدت، من علي رو حموم كردم، لباس پوشوندم، شامشو آماده كردم، ظرف شستم، چاي خوردم، لباس عوض كردم، با علي چند دقيقه رفتيم بيرون، از سوپر محل خريد كرديم، نماز خوندم، كتاب خوندم، به خواهرم زنگ زدم، به دوستم زنگ زدم، لباس ريختم تو ماشين لباسشويي، پهنشون كردم روي نرده؛ هنوز داد و بيدادا و بدو بيراهاش تو سكوت من ادامه داشت... مي لرزيد... انتظار داشت كه به خاطر بچه، نازشو بكشم كه داد و هوار نكنه. ولي وقتي ديد من مشغول خوندن كتابم هستم؛ علي رو صدا كرد و بهش گفت كه دلش نمي خواد هيچ وقت بره خونه مامان بزرگ و خاله و دايي. اينكه از همه شون متنفره. اينكه هيچ كدومشون آدم حسابي نيستن. اصلاً آدم نيستن. عقل ندارن. با نوح هم باشن، بازم آدم نميشن. مثل پسر نوحن. و يه سري حرفا كه من نشنيدم. علي رفت دستشويي و مسواك زد و اومد كنار من. نوازشش كردم و يه قصه كوتاه براش گفتم. بهش تذكر دادم كه بايد زودتر بخوابه چون صبح زود بايد بيدار شه و صبحانه بخوره و آماده شه براي مدرسه... و فرزندم خوابيد.

--------------

امروز صبح كه رفته بود علي رو صدا كنه، من شروع كردم دو دستي علي را ماساژ و قلقلك دادن. چشمش افتاد به انگشتر سفيدي كه اخيراً خريده ام. تا به حال نديده بود كه حلقه زرد ساده م رو از دست بيرون بيارم. جا خورد. حالش خراب شد. به وضوح مي ديدم كه به خودش مي پيچه. تمام اين سالا، يه حسي تو وجودش هست كه منو از دست ميده.

علي رو آماده كردم و با هم آمديم دم در خونه. منتظر سرويس مدرسه...

--------------

تا يه ماه پيش فكر مي كردم به خاطر اين بچه هم كه شده، بايد همه جور مسايل محمد رو تحمل كنم. چون به پدر احتياج داره. الان فكر مي كنم كه بايد، فقط به خاطر اين بچه هم كه شده، جلوي اين مرد بايستم تا ياد بگيره كه به ديگران احترام بذاره. اينكه ديگران هم به اندازه خود آدم، اهميت و احترام دارن.

فردا وقت مشاوره دارم. به همون موازات دارم تلاش مي كنم يه وكيل پيدا كنم برم پيشش براي مشاوره. مي خوام محمد بفهمه كه حاضر نيستم اين كابوس رو كه اسمشو گذاشته زندگي مشترك، ادامه بدم. يا درست ميشه، يا پدرشو درميارم و بعدم از زندگيش ميرم بيرون.

فكر كرده اون مريمي كه كل خريد عروسيش يه حلقه ۵۳ هزار تومني بود با يه اپي ليدي ۳۹ هزار تومني؛ اون مريمي كه هميشه انقدر ساده ميگرده، كه فكر ميكنه زن و مرد بايد كنار هم زندگي رو از صفر بسازن؛ به پول پدر و مادر و بقيه چشم نداشته باشن؛ اون مريمي كه هيچ وقت، مسايل مالي، دغدغه زندگيش نبوده؛ همه چيزشو مي بخشه و ميره. مهريه و خونه و ماشين و بچه و همه چي... نميدونه كه اگه شده همه اينا رو ازش بگيرم و بعد خيرات كنم؛ تا ريال آخر، مي گيرم. چون ميخوام يادبگيره كه ديگران احترام دارن. و مردي كه به خاطر خريد يك جعبه خرماي ۱۵۰۰ تومني - اون هم از حقوق خودم- به خاطر خريد يه گلدون چهار هزار تومني منو ولخرج ميدونه؛ نقطه ضعف اصليش پوله...

چون دوستش دارم؛ چون دلم ميخواد شريك بقيه راه زندگيم باشه؛ دعا مي كنم كه بيفته توي اتوبان. الان مثل هميشه ۱۸۰-۱۹۰ تا سرعت، بدجور داره بيرون اتوبان، ميتازه...

ياعلي مدد

يادت مي آيد وقتي از پيچ خيابان پيچيدي؟ يادت مي آيد كه به پهناي صورت مي خنديدي؟ يادت مي آيد كه چشمان قهوه اي ات برق مي زد؟ يادت مي آيد سريع مي آمدي. نه. مي دويدي. هميشه مي دويدي. كجا مي رفتي؟ به سمت كدام در؟؟؟

-----------

"علي" شروع مي كند به خواندن. نوار مي پيچد. بايد ضبط را درست كنم. خودكار بيك، اين وقت ها عجب كمك مي كند به رو به راه كردن نوار! عجب كاربردي! هنوز دلبسته نوار كاسِتم. انگار كنار گذاشتنش و استفاده از سي دي، خيانتي است بس بزرگ. ولي نه. خيانت كه نه. مي دانم چرا... چرا هميشه دلم مي خواهد صدا را از روي كاست بشنوم... نمي خواهم صدايت خش بيفتد. خَشي كه روي سي دي مي افتد. آن وقت، ديگر با خودكار بيك هم نمي شود راست و درستش كرد...

"علي" مي خواند: "اي ايران! خرم بهشت من... روشن از تو سرنوشت من..." سين و شين را نمي تواند خوب بگويد. با تمام "سين" و "شين" پُر اشكالش، باز هم در دل مي گويم:"ان شاء الله..." ... هميشه همينطور بوده ام. همه موجودات زنده و غيرزنده اطرافم، واكنشم را تحريك كرده اند. هميشه، سلام گوينده خبر را كه انگار هيچ كس و هيچ چيز را نمي بيند به جز يك دوربين سياه گنده؛ پاسخ داده ام. اين كه تا زه، موجود زنده است! البته اگر خلافش ثابت نشود!!! هميشه برق چشمان ياكريمي كه از كف كوچه دانه برمي چيند؛ با تمام وجود ديده ام. صداي آبي كه روان است به سمت باغي كه درآمد باغبانش اين روزها، فروش ياس و رز و نسترن نيست. فروش گلدان و نهال و درخت نيست. فروش كود و بذر نيست. درآمد باغبانش، از راه دادن زوج هايي است به باغ؛ كع با زانتيا و سمند و بنز گل زده مي آيند تا در اين بحران بي گُلي، روي تاب آهني بنشينند و به عكاس لبخند بزنند... عروس چشم و ابرو مشكي، پوست صورتش را برنزه كرده و دست و گردن و بالاي سينه اش، سفيد است. آرايشگر يادش رفته از كرم برنزه پنجاه هزار توماني اش به قسمتهاي باز لباس هم بزند؛ شايد هم دلش نيامده... مي گفتم... همانطور كه بيرون باغ ايستاده ام و از شكاف ديوار، درون باغ را ديد مي زنم، صداي گلداني را مي شنوم كه مي گويد چرا نمي آيي مرا بخري و ببري... و كارگر باغ كه نمي گذارد وارد باغ شوم. نگاهي دزدكي: چهار زوج... عروس خانم مراقب است ماتيكش موقع عكس انداختن پاك نشود. آقاي داماد، دستش را روي شانه "حاج خانم" مي گذارد و لبخندي نيم بند: كه يعني زودتر تمامش كن. بگذار بيايد و گلدانش را بخرد! عجب! اصلاً مرا نمي بيند. چرا بايد ببيند؟ ... خواهش مي كنم. مبلغ گلدان را مي گذارم كف دست كارگر. گلدان را دستم مي دهد. منت مي گذارد كه به خاطر اين است كه مشتري دائمي شان هستم. راست مي گويد. شوخي كه نيست خريد اين همه كود؛ هر ساله!!!

---------

كاش به جاي دويدن به آن طرف، لحظه اي مي پيچيدي اين طرف و مي آمدي سري به ما مي زدي. مي دانم كه ديگر درخت شليلي نيست. ولي رز هفت رنگ كه هست. البته هفت رنگِ هفت رنگ هم كه نه. زرد و نارنجي و قرمز است. مي گويند هفت رنگ... عجيب است اين هفت..."چغازنبيل" هم هفت طبقه بوده. دوباره سرم گيج مي رود... سه چهار طبقه اش در اثر زلزله ويران شده؛ خدا بخواهد بقيه طبقاتش هم به دست ما... دوباره شليك شده اي مريم... مي داني؟ از پاي كامپيوتر به بيابان هاي خوزستان... خوزستان باشي؛ بيابانش هم زيباست... "اي خاك گوهرخيز خوزستان..." چقدر سرم گيج مي رود. چقدر سخت است زير پايت، نفت باشد و بروي صف بايستي... راستي خبر داري كه روي كشتي ها، پرچم كشورهاي ديگر را مي زنيم؟!!! اگر نمي داني بايد بيايي و ببيني... ديگر نمي تواني از دست ما فرار كني... علي با صداي بلندتر مي خواند:"اي ايران! اي مرز پرگهر... اي خاكت سرچشمه هنر..." انگار مي خواهد حواس مرا از تو به سمت خودش جلب كند... "دور از تو انديشه بدان..." الهي آمين. ولي كدام بَدان؟ وقتي خود نيزه مي اندازيم به چشمان اسفنديار... آخ... باز ياد چشمان قهوه اي ات افتادم. كاش مي آمدي اين طرف. دلتنگم. مي فهمي؟ بيا اين طرفها. شايد بازهم خدا خواست و از هسته يك شليل رسيده، هزار تا شكوفه صورتي بهارمان را سبز كرد. شايد هم باغبان، از خير چهارصدهزار تومان و پانصد هزار تومان زوجهاي زانتياسوار و بنز سوار و ب ام و سوار گذشت و راهم داد. گذاشت تا رزهاي صورتي و عنابي و ليمويي و هفت رنگ را بردارم. شايد اجازه داد گلدانهاي كوچك شمعداني را جدا كنم. شايد دستانم را باز كرد و چند تا بذر لاله عباسي گذاشت كف دستم.

آخ... كاش مي آمدي...

-------------------------------------

راستي، امروز خيلي خوشحال ديدم از ديدن نام يك دوست نسبتاً قديمي در كلوب. ماه ها بود كه خبري نداشتم از مهديسا خانم. امروز ديدم كه در كلوب، يك تاپيك جديد گذاشته. خيلي خوشحال شدم. مي دانم يا لااقل اميدوارم كه اينجا را بخواند. چون همه راه هاي ارتباطي را بسته. دوست دارم بگويم كه خيلي وقت ها به يادت هستم.

پريروز، يكي از همكارا بِهِم گفت كه جشنواره نمايش عروسكي شروع شده. صبح تا بعد از ظهر كه تو اداره ام؛ بعد از ظهر تا شب هم كه مشغول آشپزي و رسيدگي به علي. به نظر محمد هم كه همه سريال هاي تلويزيون چرنده. بنده هم لابد براي كنيزي ايشون و به گناه نيفتادنشون آفريده شدم ! بنابراين كلاً تلويزيون ديدن براي من حرامه... بنابراين؛ وقتي كه تو خونه هستيم؛ معمولاً تلويزيون روي صداي آمريكا است. واي كه حالم داره از هرچي لونا شاده به هم ميخوره.

البته، من زياد هم اهل تلويزيون تماشا كردن نبودم و نيستم. اگه فرصتي دست بده، يكي از اون سي دي هاي فيلمي رو كه خريدم و يه كنار گذاشتم تماشا مي كنم. سي دي فيلمهايي كه محمد اسمشونو گذاشته "فيلماي گريه زاري ايراني"... اگرهم، سي دي فيلم خارجي درست و درموني پيدا كنم كه حتماً "صداي آمريكا" رو خفه مي كنم و با قيافه حق به جانب، ميشينم به تماشاي فيلم. فيلمي مثل "پيانيست"...

بگذريم. ديروز، كلي جستجو كردم در نت. بالاخره اسم چند تا نمايش و ساعت اجرا و سالن اجرا رو يادداشت كردم. علي حوالي ساعت چهار و نيم با سرويس مدرسه اومد دم در اداره. با هم رفتيم تالار هنر. بارها رفته ايم. ولي خيلي وقت ها شده كه علي از نمايش خوشش نيومده و نيمه هاي اجرا، از سالن خارج شديم. ميدونم كه عاشق نمايش عروسكيه. ديروز يه خيمه شب بازي قرار بود اجرا بشه. دلم مي خواست كه ببينه. شايد سالهاي بعد، اصلاً ديگه نام و نشوني از خيمه شب بازي نباشه... البته من از كار و ديالوگ ها زياد خوشم نيومد. ولي، علي بدش نيومده بود.

ماشين رو نبرده بوديم به خاطر طرح ترافيك. با مترو برگشتيم نزديك اداره تا ماشين رو از پاركينگ بردارم. تو مترو، داشتم يخ مي زدم. براي آدمي كه سال تا سال دوبار سوار مترو نميشه، شلوغيش يه طرف؛ ولي سرماي داخل واگنها كُشنده است!

داشتن ماشين، هر عيب و ايرادي كه داشته باشه، از پِت پِت كردن موتور گرفته تا گم شدن كارت سوخت؛ از هزينه بيمه گرفته تا خط افتادن و هزينه صافكاريش؛ از خريد لاستيك زاپاس گرفته تا انعام دادن به كارگرهاي كارواش؛ يك حُسن بزرگ داره. اينكه؛ خيلي از زشتي هاي جامعه رو نمي بيني. پاتو گذاشتي رو گاز و مي تازي. نمي بيني "هتل تهران" زشت ايكبيري رو بعد از سالها كه آشغالدوني شده بود كِي كوبيدن و قراره چي بسازن؟ دختر فراريا رو نمي بيني... درسته كه ممكنه هر روز چند تا چراغ و بوق و بدو بيراه از ماشيناي دوروبر ببيني و بشنوي؛ ولي بازم، زشتي و تلخي اونا از اينكه پياده باشي، بدتر نيست...

ديروز، تو واگن نسبتاً خلوت مترو، دخترخانم بيست و يكي دوساله اي با سر و وضع ساده و مرتبي، داشت "كليپس" مي فروخت. گيره سر خانما. با اينكه فكر مي كنم اينا شغل كاذبه و بايد فكر اساسي كرد براي اين تيپ فروشنده هاي دوره گرد؛ ولي سه تا كليپس ازش خريدم. تو دلم گفتم كه چه كار كنه؟ داره شرافتمندانه زندگي ميكنه. هرچقدرم كه كارش ممنوع باشه. بستر، بستر صحيحي نيست. گوشه واگن، سه تا دختر فراري نشسته بودن و داشتن با هم مي گفتن و مي خنديدن. سر و وضعشون... نمي دونم چي بگم... من به هيچ چي نمي گم بد... ظاهر آدما برام مهم نيست... پشت ظاهر آراسته خيلي ها، شيطان ديدم و پشت ظاهر درب داغون خيلي هاي ديگه؛ يه ليدي يا جنتلمن واقعي... آهي كشيدم و با علي از قطار پياده شديم...

از داراب كه مي خواستيم بياييم بيرون؛ همينطور كه بچه پنج ماهه رو توي پتوي صورتي رنگش پيچيده بودم، سراغ "داراب گرد" رو گرفتيم از يه كارگر پمپ بنزين. يه بيت شعر خوند و با دست، به جاده اي اشاره كرد كه بايد مي رفتيم تا مي رسيديم به شهر قديمي داراب. شهر كه چه عرض كنم. بيشتر شبيه يه گودال كم عمقي بود پر از علف. و يه درخت خيلي بزرگ و قديمي، مثل يه پرچم گوشه اين شهر، نشسته بود و يه نگاهش به جاده بود و يه نگاهش به سرازيري شهر...

بايد مي رفتيم. هرچه زودتر بايد مي رفتيم تا طبق برنامه زمانبندي، جاهايي كه مورد نظر محمد بود مي ديديم. يادم نيست اون شب كجا مونديم. شايد دو گنبدان. مثل هميشه ۱۷۰-۱۶۰ تا گلوله كرده بود و داشت مي تاخت كه يهو از يه تابلوي قهوه اي رد شديم. دو كيلومتر جلوتر تونست ماشينو نگه داره. برگشتيم. با يه بدبختي. روي تابلوي قهوه اي نوشته بود: مسجد سنگي. دور زد. مي دونستم دنبال جايي ميگرده كه تا حالا نديده. وگرنه، به قول خودش كه از چهارده سالگي تنهايي سفر كرده تا حالا؛ صدبار فقط شيرازو ديده. جاهاي ديگه بماند.

ماشينو سرو ته كرد به سمت يه روستا. ورودي روستا، يه نونوايي بود. ملت، آي صف وايستاده بودن برا گرفتن نون. از يكيشون پرسيدم:" آقا! مسجد سنگي كجاست؟" گفت كه بايد مستقيم بريم. مستقيم رفتيم. چه مستقيمي. پر از گِل و شُل. هِي رفتيم. هِي رفتيم. چرخ ماشين گير كرد لاي لجنا. بهمن ماه بود. هرچقدرم كه جنوب ايران، گرم و آفتابي باشه، ديگه بالاخره، بهمن ماه، ماه سرد و بارونيه همه جاي ايران. سه تا بچه رو ديوار يه باغ نشسته بودن و داشتن مارو نگاه مي كردن. ازشون پرسيديم كه مسجد سنگي كجاست؛ ولي اونا انگار كه دو تا ديوونه رو با يه نوزاد ديده باشن، فقط نگامون كردن. مگه چرخ ماشين از لجنا درميومد. با بدبختي، مسير پر دست انداز و خاكي و گِلي رو گذرونديم. رسيديم به يه جايي كه پر از ماسه هاي درشت بود. يه سربالايي كوتاه، ولي خيلي تند. هرچه محمد تلاش كرد كه ردش كنه، نتونست. مرتب، ماشين برمي گشت عقب. سه چهار تا موتورسيكلت سوار اومدن و از كنار ما رد شدن. چشمشون كه به علي مي افتاد، برق از سرشون مي پريد. لابد مي گفتن اينا ديگه چه ديوونه هايي هستن كه با ماشين شاسي كوتاه مي خوان چنين جاي ناهمواري رو رد كنن. بالاخره، با هر مكافاتي كه بود، سربالايي رو رد كرد و ماشينو پارك كرد يه گوشه. نزديك "مسجد سنگي" بوديم. فقط ما سه نفر اونجا بوديم. من و محمد و علي. تابلويي رو كه ميراث فرهنگي بسيار زحمت كشيده بود و جلوي ساختمان، نصب كرده بود خوندم. اوه. خداي من! اينجا آتشكده آذرخش است!

نه دانششو دارم و نه نيازي هست كه توضيح زيادي بدم. فقط بايد بگم كه در شمال شهر قديم دارابگرد، اين ساختمان در دل كوه واقع شده. با توجه به سبك معماري و قرار گرفتن در دل كوه، به نظر مي رسه كه معبد مهرپرستان بوده. بعدها با رواج دين زرتشت، به آتشكده تبديل ميشه و در دوران اسلامي به مسجد.

نگاهم به سقف ساختمان بود. در واقع اصلاً سقفي نبود و تو آن بالا، آسمان آبي را مي ديدي. ديوارها، سياه و دود گرفته بود. كف زمين، جايي كه يه گُله آب بارون جمع شده بود، يه مشمع آشغال پفك افتاده بود تو آب. به وضوح، محراب مسجد رو ميشد تشخيص داد. به هرحال، نسبت به ۵۰۰۰ سال پيش، بالاخره جديدتر بود. رد پاي سه دين؛ نه؛ چرا دين؛ سه نوع پرستش در اين مكان ديده مي شد. ناخودآگاه، با خودم خوندم: :مقصود تويي كعبه و بتخانه بهانه...

دل غمديده ما بود كه هم بر غم زد

شروع كردم به نوشتن و نوشتن و نوشتن... سرم گيج ميره از بس كه مي چرخم. حالت تهوع دارم. چيزي بالا نميارم. اصلاً صبح چيزي نخوردم كه بالا بياد. چرا مي چرخي ديوونه؟ چرا اينقدر مي چرخي؟ بشين يه دقيقه روز زمين. كي گفته كه مي چرخم؟ من كه اينجام. نشستم. نشستم رو صندلي. پاي كامپيوتر... دلم غش ميره. امروز چند شنبه است؟ چرا جمعه ها رو بايد بيام سر كار؟ جمعه كه نيست بابا جون. چرا هذيون ميگي؟ صداش مياد:"مامان! مامان!..." و بالا ميارم. همه تلخي هاي توي معده مو...

------------

درخت شليل هزار تا شكوفه داده. هزار تا شكوفه صورتي خوش رنگ. كي فكر مي كرد كه يه هسته، فقط يه هسته، بره زير خاكِ به اندازه يه موزاييك كف حياط. بزرگ بشه و بزرگ بشه. بعد خونه ش بشه اندازه سه تا موزاييك كف حياط. حالا اِنقَد بزرگ بشه كه هزار تا شكوفه بده. اونم نه سفيد، نه قرمز؛ صورتي، اونم چه صورتي خوشرنگي... يه هسته تو قفس خاك زندوني بشه و بعد ديوارا رو بشكنه و قد بكشه و قد بكشه و قد بكشه تا برسه لب ديوار. كه دلش بخواد سرك بكشه تو حياط همسايه. كه بخواد هزار تا شكوفه بده. كه تو بياي، كه تو بياي و سيرابش كني. اونم خودشو واسَت لوس كنه و برگاي سبزشو ول بده تو حياط و چترشو، سايه بونت كنه...

ميدوني چند وقته؟ اصلاً آمار زمان و مكانو داري؟ نه. چرا بايد داشته باشي. به تو كه سخت نگذشته. بايد از ته دل من بپرسن كه چه گذشته؟ چن وقت گذشته؟ كِي اومد، كِي رفت، كِي درخت آب داد، كِي لبخند زد، كِي نوازش كرد، كِي قصه گفت، كِي كتاب خوند، كِي تو پشه بند خوابيد، كِي ...؟ ديگه يادم نمياد. صدات داره فراموشم ميشه. ولي صورتت، نه، صورتت نه، لبخندت نه... ميدوني خيلي وقتا فكر كردم خيلي خودخواهي؟ ميدوني خيلي روزا فكر كردم چقدر كله شقي؟ ميدوني خيلي شبا فكر كردم چرا گذاشتي و رفتي؟ مي خواستي به كي، چي رو ثابت كني؟ مي خواستي ببيني چقدر دوسِت داشتيم؟ مي خواستي ببيني چقدر بال بال مي زنيم؟ مي خواستي ببيني چقدر انتظارتُ مي كشيم؟ مي خواستي ببيني چقدر پريشان ميشيم؟ حالا ديدي؟ حالا فهميدي؟ حالا دلت خنك شد؟

-------------

ديوونه جون، چرا اِنقد مي چرخي؟ ولي من كه نمي چرخم. آخ كه چقدر سرم گيج ميره. چرا سوزن تو دستمه. سوزه چيه بيسواد. سرنگ. آخ. نگاه مي كنم. نصف بيشتر سِرُم رفته. انگار باز فشارم افتاده. هر وقت كه اينطور مي چرخم اينطوري ميشم. بايد برگردم پشت ميزم. هزار تا كار مونده روي ميز. هزار تا شكوفه مونده رو درخت. ولي الان كه نيمه مرداده. پس نه. حتماً الان هزار تا شليل رو درختن. سبز و قرمز. منتظرن با سطل و سبد و آبكش بريم سراغشون. بايد برم پشت ميزم. هيفده تا محموله داره متروكه ميشه تو بندرعباس. بايد برم سر و سامون بدم به كار. بايد برم بندرعباس. ولي تو كه ترخيص كار نيستي كه. كارِ تو نيست كه. آره. ولي بايد برم. شايد يه سبد شليل هم ببرم اونجا. ولي تو هواپيما كه نميذارن. كي خواست با هواپيما بره. سرم گيج ميره. با تله كابين كه مي اومدم پايين، حالم داشت به هم مي خورد. كوههاي اين شهر هم مثل خود شهر، بي آب و علفه. مثل يه بيابون مرتفع. آخ دستم. از جاي سوزن سرم، خون مياد بيرون. نگاه به هيكلم نكن. مگه همش چقَد خون دارم؟

------------

اومدي. شايد تو خواب بود. شايد هم بيداري. خواب و بيداريم با هم قاطي شده. قهر و آشتيم. مرگ و زندگيم. خوشي و ناخوشيم. شادي و اندوهم. همه چي رفته تو مخلوط كن و حالا حالاها هم قرار نيست درست شه. داشتي وضو مي گرفتي. بازم همون لباس آبي نفتي تنت بود. تميز و مرتب مثل هميشه. گفتي كه مي خواي نماز حاجت بخوني. نماز حاجت چند ركعته؟ نمي دونم. قافيه انديشم و دلدار من، گويدم منديش جز ديدار من... ركعت چندم نماز بودم؟ نمي دونم. چي مي گفتم. نمي دونم. خودش گفته كه ما زبان را ننگريم و قال را، ما درون را بنگريم و حال را.  زمين خوردم. ميدوني كه كاسه زانوي راستم صدمه ديده. برا همينم هست كه ركعتاي نماز ازدستم درميره. خلاصه همين نشستن و بلند شدن و ركوع رفتن هم خودش يه نظمي ميده به نماز آدم. نشسته كه نميشه. چرت و پرت نگو. ميخواي بشين و بخون. ميخواي وايسا و بخون. ميخواي دراز بكش و بخون. فقط بگو. بگو...

------------

يادته كه رفتي؟ يادته كه پشت سرتو هم نگا نكردي. يادته كه نگفتي... بايد باشم. يادته كه درخت شليل حياط رو نگاه هم نكردي و رفتي. يادته؟ حالا اومدي براي من نماز حاجت بخوني. كه چي؟ اون موقعي كه بايد مي بودي؛ اون موقعي كه يك كيلو شليل و يك كيلو هلو و يك كيلو انگور خريده بودم...

------------

حالا اينجا نشستم. رو هيفده تا محموله متروكه شده. شايدم من متروكه شدم و محموله ها رو سر من هوار شدن. سرم دارم گيج ميره. بايد براي خودم آب قند درست كنم. رژيمم پس چي؟ چند ساله شكر نخريدي؟ چند ساله چاي شيرين نخوردي براي صبحونه؟ هتل هرمزو عشق است حتي در دماي پنجاه درجه بندرعباس. بايد برم اسكله. نه كه نگاه كنم به آبي دريا. نه بابا. وقت اين حرفامون ديگه گذشته. بايد برم ببينم اون وسيله حساس الكترونيكي غول پيكر، ول نشه رو زمين!

-----------

منم يادم باشه كه يه وقتي، قالِت بذارم كه بِهِم خيلي احتياج داشته باشي...

ديروز، وقتي با علي برمي گشتيم منزل؛ وقتي كه علي يادآوري كرد كه بستني هاي موجود در فريزر رو به اتمام است(!)؛ رفتيم تا شير و بستني بخريم، روزنامه اعتماد و اعتماد ملي هم خريدم، آن هم از بقالي محل!!!

ساعت شش و نيم، جلسه اوليا و مربيان علي بود. وقتي رسيديم، مطابق اين چند روز به خودم رسيدم و نشستم به نگاه كردن تيترهاي روزنامه ها؛ بي خيال هرچه آشپزي و خانه داري است! ساعت شش علي را گذاشتم پيش يكي از دوستانم و رفتم به سمت مدرسه.

چيزي كه در صفحه اول يكي از اين دو روزنامه ديدم و عجيب كفرم را درآورد، آگهي ترحيمي بود كه نوشته شده بود: " با نهايت تاسف و تاثر، درگذشت مادر بزرگوارم، حاجيه خانم مومنه خانم كرمانشاهي، متعلقه آيت الله شهيد ... را به اطلاع مي رساند. مراسم ختم روز فلان در مسجد فلان ..." به قدري عصباني شده بودم كه حد نداشت. مرد حسابي! دلت نمي خواست اسم كوچك مادر مرحومت را بياوري، اگرچه دليلش را نمي دانم و نمي فهمم، باز هم يك چيزي... مثل قديم ترها، كه طرف، زنش را مي خواست در مهماني صدا كند، داد مي زد: "حسين، ديس برنج رو بده اين ور..." اي كارد بخورد به شكمت؛ كه اينقدر شعور نداري كه اين زن، مادر ِ حسين است. تو و او، واسطه حضور او هستيد بين خدا و دنيا. چطور مي تواني نقش به اين پررنگي را تا اين حد كمرنگ و محقر جلوه بدهي. ولي كلمه "متعلقه" آتشم زد. من نمي دانم كجاي دنيا در هزاره سوم، فكر مي كنند يك انسان، مي تواند متعلق و جزو مايملك يك انسان ديگر باشد. فقط به واسطه دو تا جمله... چه مي دانم يك صيغه عقد... چه طور انساني كه بيش از بيست و پنج سال پيش دفن شده و الان ديگر، استخوانهايش هم خاك شده است، مي تواند صاحب و مالك يك انسان زنده باشد؟!!!

اين چه تفكر انساني است كه پشت تمام قوانين جاري و قابل اجر و لازم الاجراي ما پنهان شده است؟ اينكه زن و فرزند جزو مايملك مرد باشند؟؟؟